هدف معرفی یک مورد آبسه اربیت متعدد ثانویه به داکریوسیست حاد درمان نشده در یک شیرخوار. معرفی بیمار پسر پنج ماهه ای به علت تورم و قرمزی بافت های اطراف چشم و بیرون زدگی شدید چشم راست به درمانگاه اربیت بیمارستان لبافی نژاد ارجاع داده شده بود. علایم وی از 3 ماه قبل شروع شده بود و تحت درمان با چندین نوبت آنتی بیوتیک سیستمیک قرار گرفته بود، اما بهبودی حاصل نشده بود. در MRI اربیت، آبسه های متعدد در فضای اینتراکونال و همچنین تورم کیسه اشکی دیده شد. بیمار بستری گردید و پس از دو روز دریافت آنتی بیوتیک وریدی، تحت عمل جراحی تخلیه آبسه اربیت و میل زدن مجرای نازولاکریمال (پروبینگ) در همان مرحله قرار گرفت. به دنبال عمل جراحی و ادامه درمان آنتی بیوتیک سیستمیک به مدت یک هفته، علایم بیمار بهبود یافت. علایم بیمار پس از سه ماه پیگیری عود نکرد. نتیجه گیری داکریوسیستیت حاد درمان نشده به دنبال انسداد مجرای اشکی مادرزادی می تواند موجب تشکیل آبسه اربیت شود. برای درمان علاوه بر آنتی بیوتیک وریدی، تخلیه آبسه اربیتال و برقراری درناژ مجرای اشک و میل زدن برای برطرف کردن کانون عفونت ضروری است.

نارسایی حاد کلیه عبارت است از کاهش شدید و ناگهانی در فیلتراسیون گلومرول. در یک دوره 6 ماهه از تاریخ 1/6/75 تعداد 412 نوزاد در بخش NICU بستری شدند. 67 نفر از کل پذیرش های بخش مراقبت ویژه (%16.3) دچار ازتمی یعنی اوره بیش از 40 میلی گرم در دسی لیتر و دفع ادرار کمتر از یک سی سی به ازای هر کیلو در ساعت بودند. در 59 نفر از آنها (%88) نوع پره رنال بود که به باز کننده عروقی و فورزوماید پاسخ کلینیکی بصورت بهبود ازتمی و دفع ادرار دادند. بنابراین %16.4 کل پذیرش های NICU دچار نارسایی حاد کلیه بودند و نوع پره نال شایع ترین نوع آن می باشد. سپتی سمی و آسفکسی شایع ترین علت نارسایی کلیه بودند.  22 نفر از 67 بیمار به نارسایی حاد کلیه (%33) فوت نمودند. سپتی سمی، خونریزی و آسفکسی شایع ترین علل مرگ در این نوزادان بود.

سپتی سمی نوزادی بخصوص در کشوهای در حال توسعه شایع است و علت عمده مرگ و میر نوزادی می باشد. کلیه از اعضایی است که در سپتی سمی درگیر شده و با مرگ و میر ارتباط دارد. این مطالعه جهت تعیین فراوانی نارسایی حاد کلیه در سپتی سمی نوزادی و ارتباط آن با جنس، سن، وزن هنگام تولد، داروهای مصرفی برای آن و سن حاملگی، طول درمان و سابقه آسفیکسی انجام شد. در ایـن مطالعه مقطعی ـ توصیفی تحلیلی پرونده نوزادانی که در بخش نوزادان بیمارستان بهارلو طی سالهای 1377 و 1378 بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. از تعداد 500 پرونده مورد بررسی 320 نوزاد معیارهای ورود به مطالعه را داشتند و از نظر جنس،سن، طول مدت درمان، نوع درمان و سن حاملگی، آسفیکسی موقع تولد، وزن موقع تولد و سطح کراتینین ارزیابی شدند. براساس افزایش کراتینین بیش از 2 انحراف معیار از سطح کراتینین متناسب با سن، 72 نوزاد مبتلا به نارسایی حاد کلیه شناخته شدند(5/22%) که از این تعداد 5/55% پسر و 5/44% دختر بودند. متوسط سنی جمعیت مورد مطالعه 4/8 روز، متوسط سنی مبتلایان به نارسایی حاد کلیه 6/11 روز، متوسط طول مدت درمان در مبتلایان 2/6 روز و متوسط وزن هنگام تولد 2813 گرم بود. 20% نوزادان مبتلا به سپتی سمی که سابقه آسفیکسی داشتند دچار نارسایی حاد کلیه شدند. در 2 گروه فقط از داروهای نفروتوکسیک استفاده شده بود. در این مطالعه ارتباط معنی داری بین جنس، سن حاملگی، وزن هنگام تولد، سابقه آسفیکسی و مصرف داروهای نفروتوکسیک با نارسایی حاد کلیه دیده نشد اما ارتباط بین سن نوزاد و طول مدت درمان، با نارسایی حاد کلیه معنی دار بود. بنابراین توصیه می شود که طول مدت درمان طولانی نشود و در نوزادان نارس در صورت ابتلا به سپتی سمی عملکرد کلیه بطور دقیق بررسی گردد.

مقدمه: نارسایی حاد کلیه یک مشکل شایع در بخش مراقبت های ویژه نوزادان است که در بیشتر موارد همراه با سپسیس، آسفیکسی و نارسی رخ  داده و می تواند منجر به افزایش مرگ و میر و معلولیت گردد. هدف از مطالعه حاضر، تعیین شیوع، سیر بیماری، عوامل خطرزا و پیش آگهی زودرس در نوزادان مبتلا به نارسایی حاد کلیه در کرمانشاه در سال 1382 می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی، نوزادان بستری شده در بخش نوزادان بیمارستان رازی کرمانشاه مورد بررسی قرار گرفتند. معیار تشخیص نارسایی حاد کلیه (ARF) در این بیماران عبارت از: کراتینین سرم مساوی یا بیش تر از1.5mg/dl  و اوره سرم مساوی یا بیش تر از50mg/dl  به همراه سیر بیماری مطابق با نارسایی حاد کلیه بود. روش نمونه گیری به صورت نمونه های در دسترس از میان نوزادان بستری بود که دارای معیارهای مذکور بوده اند، سپس کلیه اطلاعات لازم از پرونده بیماران استخراج و با استفاده از آزمون تی و کای اسکویر مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: در بررسی انجام شده از بین 938 نوزاد بستری شده، 32 بیمار (41/3%) نارسایی حاد کلیه داشتند. 5/62 درصد از این نوزادان مذکر و 5/37 درصد مونث بودند. همچنین 63/15 درصد نارس، 75 درصد رسیده و 37/9 درصد دیررس متولد شده بودند. 75/68 درصد مبتلایان 5-1 روزه و 25/31 درصد 28-6 روزه بودند، وزن تولد در 50 درصد موارد طبیعی، در 75/43 درصد کم تر از 2500 گرم و در 25/6 درصد کم تر از 1500 گرم بود. شایع ترین بیماری زمینه ای، سپسیس در 88/38 درصد و در مرحله بعدی پنومونی و کم آبی هر کدام 34/8 درصد بود. ناهنجاری های مادرزادی همراه در 45/37 درصد از بیماران وجود داشت. شیوع نارسایی حاد کلیه از نوع اولیگوریک 75/18 درصد بود. 5/62 درصد از نوزادانی که نارسایی حاد کلیه داشتند فوت نمودند. اقدامات درمانی در 75/92 درصد از بیماران نگه دارنده بود و در 25/6 درصد موارد، بیماران نیازمند دیالیز بودند.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که در بخش نوزادان بیمارستان رازی کرمانشاه نارسایی حاد کلیه، به طورشایع همراه با بیماری های قابل پیش گیری مانند سپسیس رخ می دهد. همچنین اداره این بیماران در اغلب موارد با اقدامات نگه دارنده و بدون انجام دیالیز، مقدور می باشد.

زمینه و هدف: نارسایی حاد کلیه بصورت یک کاهش ناگهانی شدید در  (Glomerular Filtration Rate)GFR تعریف شده است و در بخش نوزادان شایع می باشد. این مطالعه با هدف بررسی انسیدانس، اتیولوژی، شیوه افتراق انواع نارسایی کلیه در نوزادان انجام شد. روش بررسی: در یک مطالعه توصیفی، 750 نوزاد بستری شده در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان قائم (عج) مشهد، از دی ماه 1384 تا دی ماه 1385، با تشخیص نارسایی کلیوی و بر اساس سونوگرافی و پاسخ به مایع درمانی به دو گروه رنال و پره نال تقسیم بندی شدند. این نوزادان از نظر ریسک فاکتورهای پره ناتال، پری ناتال، پست ناتال ریسک فاکتورهای مادری و محیطی و اندکس های مختلف سرمی و ادراری بررسی و داده ها به کمک آمار توصیفی تحلیل شدند. یافته ها: از 750 بیمار پذیرش شده 38 نوزاد (%5) تشخیص نارسایی کلیوی داشتند، که 29 نفر (%76.4) نارسایی پره رنال و 9 نفر (%23.6) نارسایی رنال داشتند. فاکتورهای مستعد کننده همراه با نارسایی کلیوی شامل آسفیکسی (%42)، سندرم غشا هیالن مامبران (%26.7) (RDS)، سپسیس (%13)، دهیدراتاسیون شدید (%13) و بیماری مادرزادی قلبی (%5.2) بودند. نتیجه گیری: نارسایی حاد کلیه یک علت مهم مرگ در نوزادان می باشد. شناسایی فاکتورهای مستعد کننده مثل نارس بودن، آسفیکسی، RDS، ونتیلاسیون و کنترل دقیق وضعیت کلیه های نوزادان در این شرایط ضروری است. پیش آگهی نوع پره رنال در صورت مایع درمانی مناسب، خوب بوده ولی در نوع رنال پیش آگهی وابسته به بیمار زمینه ای می باشد و مرگ و میر بالاست.

زمینه و هدف: در سال های اخیر در نوزادان رسیده، بدون وجود شواهد بیماری همولیتیک و سایر عوامل خطر، افزایش روز افزون بروز اختلالات عصبی ناشی از بیلی روبین در سر تا سر دنیا مشاهده می شود. این مطالعه به منظور تشخیص اختلالات حاد عصبی ناشی از بیلی روبین (BIND) در نوزادان ترم که از شیر مادر تغذیه می شوند و سابقه ای از مصرف دارو یا بیماری زمینه ای عصبی و همولیتیک را ندارند و به دلیل زردی شدید تعویض خون شده اند. انجام شد.روش بررسی: مطالعه در طی دو سال بر روی نوزادان ترم که در هفته اول عمر تعویض خون شدند انجام گرفت. نوزادانی که سابقه ابتلاء قبلی تکاملی عصبی یا بیماری همولیتیک و عوامل خطرساز را داشتند از مطالعه خارج شدند. اطلاعات بر اساس یافته های بالینی، آزمایشگاهی و پرسشنامه به دست آمد.نتایج: از 140 نوزاد که در طی دو سال تعویض خون شدند. 133 بیمار وارد مطالعه شدند.69  بیمار بدون ابتلا به اختلال حاد عصبی و 64 بیمار دچار اختلال حاد عصبی ناشی از بیلی روبین بودند. در این مطالعه 48% نوزادانی که به علت بیلی روبین بالا تعویض خون شدند شانس درگیری سیستم عصبی را داشتند. شیردهی نا موفق فاکتور مؤثر در بروز این عارضه محسوب شد.سایر فاکتورهای مادری و نوزادی از جمله جنس، وزن، کاهش وزن و متوسط عدد بیلی روبین سرم نوزاد در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری :قریب به نیمی از نوزادان مبتلا به هیپیربیلی روبینمی شدید که در هفته اول عمر نیاز به تعویض خون پیدا می کنند در صورتیکه شواهد قبلی از اختلال تکاملی عصبی و بیماری همولیتیک و عوامل خطرساز دیگر را نداشته باشند، شانس ابتلاء به اختلال حاد عصبی ناشی از بیلی روبین را دارند و شیردهی ناموفق یکی از عوامل مؤثر خواهد بود.

سابقه و هدف: نوزادان در مقایسه با بالغین، نسبت به درد حساس ترند و درد عوارض کوتاه مدت و دراز مدت در آنان دارد. بنابراین تدابیری برای کاهش احساس درد نوزادان ضروری است. این مطالعه به منظور مقایسه اثر سوکروز، شیرمادر و کرمEMLA  بر درد حاد ناشی از خونگیری در نوزادان ترم بستری در بیمارستان کودکان امیرکلا انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 120 نوزاد ترم مبتلا به هیپربیلی روبینمی انجام شد. تمام نوزادان در شرایط پایدار و مشابه بودند و بطور تصادفی در چهار گروه 30 نفری قرار گرفتند. در گروه اول (شاهد) مداخله ای صورت نگرفت، در گروه دوم و سوم دو میلی لیتر از محلول مورد نظر (سوکروز 25 درصد یا شیر مادر) بوسیله سرنگ در دهان نوزاد ریخته شد و در گروه چهارم پس از مصرف موضعی کرم EMLA خونگیری انجام شد. همزمان با سوزن زدن امتیاز (Douleur Aigue Nouveau-nescale) DAN و مدت زمان گریه انداره گیری و ثبت شد. شاخص های فیزیولوژی مورد نظر یعنی تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و میزان اشباع هموگلوبین از اکسیژن در خون محیطی، ابتدا و پنچ دقیقه بعد از خونگیری بوسیله پالس اکسی متر اندازه گیری و ثبت شد.یافته ها: میانگین امتیاز DAN در چهار گروه، شاهد، سوکروز، شیرمادر و کرم املا به ترتیب 31.63±2.62، 87.8±2.6، 5.63. ±1.4 و 6.27±3.06 بود (p=0.03). امتیاز DAN بین محلول سوکروز و گروه شاهد نسبت به سایر گروه ها ارتباط معنی داری نشان داد (P<0.05). در بررسی شاخص های فیزیولوژی فقط اختلاف آماری معنی داری در تعداد تنفس گروه سوکروز با گروه شاهد بلافاصله پس از مداخله مشاهده شد(p= 0.029)  ولی در سایر متغیرها (مدت زمان گریه، تعداد ضربان قلب و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی) در چهار گروه اختلاف معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که محلول سوکروز باعث کاهش شدت درد و تعداد تنفس (بلافاصله پس از مداخله) نوزادان میگردد، لذا با توجه به ارزان، سالم و سهل الوصول بودن محلول سوکروز نسبت به سایر روش ها قبل از فرآیندهای تهاجمی مثل خونگیری توصیه می گردد.

سابقه و هدف: شواهد نشان می دهد که نوزادان درد را حس می کنند و حتی ممکن است حساسیت آنها به درد و اثرات درازمدت ناشی از آن بیش از شیرخواران بزرگتر باشد. شایع ترین فرآیند دردناک در نوزادان انجام خونگیری است. راه های متفاوتی برای تسکین درد حاد در نوزادان وجود دارد. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه اثر سه روش درمانی شیر مادر؛ کرم لیدوکائین و گلوکز 33 درصد در تسکین درد حاد ناشی از خونگیری در نوزادان ترم بستری در بیمارستان شهید بهشتی و شهید شبیه خوانی کاشان بود. مواد و روش ها: مطالعه به روش کارآزمایی بالینی روی 120 نوزاد ترم انجام شد. تمام نوزادان در شرایط بالینی پایدار و یکسانی بودند. نوزادان به طور تصادفی در چهار گروه قرار گرفتند (هر گروه 30 نفر). گروه اول (شاهد) بدون درمان خاصی تحت خونگیری قرار گرفتند. در گروه دوم پس از مصرف 2cc شیر مادر، در گروه سوم پس از مصرف 2cc محلول گلوکز 33 درصد و در گروه چهارم پس از مصرف موضعی کرم لیدوکائین خونگیری انجام شد. هم زمان با سوزن زدن امتیاز DAN و مدت زمان گریه اندازه گیری و ثبت شد. در پایان داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: زمان گریه (میانگین ± انحراف استاندارد) در چهار گروه شاهد، شیر مادر، کرم لیدوکائین و گلوکز 33 درصد به ترتیب عبارت بود از: 65.33±45.97، 48.83±35.78، 18.60±16.65 و 24.67±23.19 (P<0.0001). امتیاز DAN در چهار گروه با استفاده از آزمون کروسکال ـ والیس مورد مقایسه قرار گرفت و تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (P<0.0001).نتیجه گیری و توصیه ها: محلول گلوکز و کرم لیدوکایین هر دو باعث کاهش شدت درد و مدت زمان گریه می شوند، البته به دلیل سالم تر بودن، محلول گلوکز توصیه می شود.

مقدمه: نارسایی حاد کلیه یک اختلال شایع در نوزادان بستری در مرکز مراقبت های ویژه می باشد. در بیشتر نوزادان نارسایی کلیه با عوامل مستعد کننده ای مثل سپسیس، نارسایی قلبی، آسفیکسی پری ناتال و نارس بودن همراهی دارد. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان نسبتا بالا بوده و عدم تشخیص و درمان به موقع آن نوزادان را در آینده با عوارض جبران ناپذیری مواجه می سازد.هدف: هدف از این مطالعه بررسی شیوع و علل نارسایی حاد کلیه در نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه است تا با شناخت عوامل خطرساز، از بروز و پیشرفت نارسایی کلیه کاسته شود.مواد و روش ها: در این مطالعه پرونده 2400 نوزاد بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان 22 بهمن مشهد در طی 5 سال بررسی گردید. از این تعداد 50 نوزاد معیارهای نارسایی حاد کلیه را دارا بودند. میزان کراتینین سرم نوزادان و حجم ادرار آن ها با اعداد استاندارد مقایسه گردید و در انتها نتایج توسط نرم افزارهای آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و 0.05≥P معنی دار تلقی گردید.نتایج: در این مطالعه شیوع نارسایی حاد کلیه 2.1 درصد بوده است. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان پسر 2.3 درصد و در نوزادان دختر 1.8 درصد بوده است. اختلاف از نظر آماری معنی دار نبوده است (0.093=P). از بین 50 نوزاد مورد مطالعه که مبتلا به نارسایی حاد کلیه بودند، 18 نوزاد نارسایی کلیه درونزاد (36%)، 31 نوزاد مبتلا به نارسایی پیش کلیوی (62%) و 1 نوزاد دچار نارسایی کلیه از نوع انسدادی (2%) بودند. در این مطالعه شایع ترین علل نارسایی حاد کلیه به ترتیب دهیدراتاسیون (28%)، سندرم زجر تنفسی نوزادی (18%)، ایکتر و خوب شیر نخوردن (16%)، آسفیکسی (16%) و عفونت (14%) بوده است.نتیجه گیری: نارسایی پیش کلیوی ناشی از کم آبی و خوب شیر نخوردن شایع ترین علت نارسایی حاد کلیه در نوزادان است.